Kaç gel

 

Hayat bir çöplüğün içinde bitivermiş çiçekte bazen,

Hayat bazen, özlenip de kavuşulamayan o huzurlu yerde.
O camın önünde oturulmasa da halen,
Hayat tüm trajedinin içindeki o mutlu, tasasız yerde.
Buhar olmuş camın bir yüzünde süzülür damlalar,
Öbür yüzünde oturur, özgürce süzülmek isteyen ruhlar.
Kucaklarında birbirlerinin minik ayakları,
Gözlerinde diğerinin gözleri oturur.

Çayları elini de yaksa, camdan soğuk da gelse ordalar.
Kaç gel sen de yıldıkça,
Elde çay, ayakların kucağımda,
Dışardaki damlalar gibi süzülsün bu ruhlar.

Omni